Geboorte van Travis

Op 5 oktober 2016 krijg ik een email van Sandra met de vraag wat mijn werkgebied is voor de geboortereportages. Aangezien dit tot een uur en een kwartier vanaf mijn huisadres is en zij in Leiden woont zou ik voor Sandra en haar partner Martijn, de geboorte van hun eerste kindje kunnen vast leggen.
Dit gegeven maakt dat we niet lang voor de geboorte een afspraak maken om kennis te maken.
Voor Sandra staat al vast dat ze een geboortefotograaf bij de bevalling wilt hebben, omdat ze in een verbouwing zitten, spreken we niet lang ver voor de geboorte met elkaar af.
Martijn en Sandra hebben elkaar 1 jaar geleden ontmoet via Tinder. Het klikte zo goed, alles ging in een sneltreinvaart. Ze wilden graag zwanger worden, ook dat ging in een sneltreinvaart. Dat dat zo snel ging, daar zijn zij zelf wel heel dankbaar voor, omdat ze al iets ouder zijn. Als ik hen samen zie, zie ik ook een super leuk stel wat elkaar echt helemaal gevonden heeft.
Tijdens het gesprek blijkt dat Sandra en Martijn mij helemaal vrij laten in wat ik vast ga leggen. Zij vinden dat beelden beter achteraf niet bekeken kunnen worden, dan dat ze momenten missen in de reportage. Ook willen zij, dat mochten dingen niet lopen zoals gehoopt, ik gewoon door moet fotograferen.
Sandra weet nog niet precies hoe ze wilt bevallen. In bed, bad of op de baarkruk.
Wel het liefst in het ziekenhuis.
Vanaf 2 weken voor de geboorte sta ik stand by voor Sandra en Martijn. Ze zijn relaxed over de naderende bevalling en hebben nog aardig wat klussen thuis voordat de kleine geboren wordt.
Op 19 december om 6.45 uur krijg ik een whatsapp bericht van Martijn dat Sandra weeën heeft en al overgegeven heeft. Meestal als je tijdens de bevalling moet spugen, ben je redelijk ver. Mijn alarmbellen beginnen dus te rinkelen. Ik wacht dus niet te lang, want ik heb het gevoel dat dit zomaar eens heel snel kan gaan.
Omdat ik die dag een begrafenis heb, heb ik voor de middag mijn back-up ingeschakeld, maar ik hoop dat dit zo snel gaat, dat dit wondertje nog voor de middag geboren gaat worden.
Niets is minder waar. Sandra puft haar weeën een tijd weg en als ze om de 3 minuten komen, belt Martijn de verloskundige om te vragen of ze kan komen. Omdat de verloskundige eerder in het ziekenhuis kan zijn dan bij Sandra en Martijn thuis, vraagt ze of zij direct naar het ziekenhuis kunnen komen. Omdat we inmiddels een paar uur verder zijn, vraag ik of Inge Berken (mijn back up voor die dag) naar het ziekenhuis kan gaan zodat ik naar de begrafenis kan gaan. Zo gezegd zo gedaan.
In het ziekenhuis aangekomen, blijkt dat Sandra nog niet zo ver is., 1cm ontsluiting Ze moet vaak spugen en komt niet echt verder. Ook de pijn is lastig te verdragen.
Rond 14.30 uur worden de vliezen gebroken en zit Sandra op 4 cm. Er zit wat meconium (ontlasting) in het vruchtwater.
Om Sandra wat te helpen, krijgt ze een ruggenprik en vanaf 16.30 krijgt ze weeën opwekkers. Op dat moment kan ik zelf weer naar het ziekenhuis en kan Inge naar huis.
Het kindje reageert wisselend op de opwekkers, maar rond 17.30 blijkt dat het mannetje dit toch niet zo leuk vindt en wordt er een spoedsectio ingezet.
Sandra en Martijn gaan naar de OK waar alles snel in gereedheid wordt gebracht. Omdat het een spoedsectio is, had ik er niet bij mogen zijn.
Ik kom tijdens de keizersnede in het ziekenhuis aan waar ik op wordt gevangen door de ouders van Martijn en de moeder van Sandra.
Wat zijn zij nerveus, als alles maar goed gaat met Sandra en natuurlijk hun kleine wonder. Er wordt geijsbeerd, gepraat, gelachen, gehuild en veel nagedacht.
Om 18.46 uur wordt Travis geboren en het gaat goed met hem!
Martijn mag al snel samen met Travis terug naar de kamer terwijl Sandra nog op de OK moet blijven om de operatie goed af te ronden en nog even op de verkoeverkamer bij te komen.
De ontmoeting tussen Travis en de opa en oma’s is magisch. Wat een blijdschap en emotie. Beide oma’s en opa hadden niet verwacht ooit nog een kleinkind te krijgen, dit is dus extra bijzonder.
Dat Travis ook vernoemd wordt naar zijn opa Joost (de vader van Martijn) is extra bijzonder, dit raakt opa diep.
Als Sandra terug komt van de verkoeverkamer, kijkt ze ontzettend gelukkig. Ze heeft een ijsje in haar hand, dat was volgens haar het beste wat de verpleegkundige haar aan had kunnen bieden. ☺
Travis is inmiddels uitgebreid bekeken door Martijn en de oma’s en opa. En mag bij Sandra liggen. Hij wordt aan de borst gelegd en dit gaat gelijk goed! Prachtig om te zien.
Ze nemen even de tijd om bij te komen en om Travis te laten drinken. Dan wordt er afscheid genomen van de familie en wordt Travis getest op verschillende zaken zoals het zuurstof gehalte, en zijn gewicht wordt bekeken.
Hij weegt 3820 gram. Een beste vent ! En wat een knapperd!!
Dan kan Martijn Travis gaan aankleden. Dit ziet eruit alsof hij nooit anders gedaan heeft. Martijn is een geboren papa! Zelf houdt hij zijn operatie pak lekker aan, Martijn vind het erg prettig zitten..
Weer mag Travis even bij mama liggen en de rust daalt neer op de kamer.
Rond 22.15 neem ik afscheid en laat ik het kersverse gezin alleen.
Wat een mooi mannetje en wat een relaxed gezin.
Op 1 februari spreek ik nog 1 keer af met Sandra, Martijn en natuurlijk Travis om alle foto’s te laten zien en de laatste wensen voor het boek door te nemen.
Sandra ziet in de foto’s veel momenten die ze zelf gemist heeft voor haar gevoel en samen nemen ze de dag nog eens goed door naar aanleiding van de foto’s.
Voor mij is dit een bevestiging van 1 van de redenen waarom ik zo graag geboortefotograaf ben. Een mooie integere reportage van alle momenten van deze bijzondere dag.

Heel veel geluk samen!