Faas 8-8-2017

Op 7 augustus tegen 19 uur in de avond krijg ik een telefoontje van Semin, een collega, ( https://www.birthwish.nl )dat ze een aanrijding heeft gehad en een klant van haar aan het begin van de geboorte van hun eerste kindje staat.
Ze vraagt me of ik deze geboorte over wil nemen. Ik aarzel geen moment en neem het natuurlijk van haar over.
Ze stuurt me alle info en binnen 10 minuten heb ik contact met de aanstaande papa, Ramon.
Ze zijn al met de verloskundige onderweg naar het ziekenhuis omdat er meconium in het vruchtwater zit, dus we spreken daar af.
Als ik binnenkom zijn ze net in de kamer gesetteld en de sfeer is rustig. Ik stel me even voor, toch een beetje gek om zonder kennismakingsgesprek bij deze belangrijke gebeurtenis te zijn.
Ik word fijn ontvangen door hen, maar ook door het ziekenhuis personeel.
De moeder en zus van Anne komen nog even langs en er wordt nog even gekletst en geknuffeld.
Anne vangt haar weeën eerst even op de bank op, daarna even op bed maar ze vraagt om een yoga bal. Daar gaat ze lekker ophangen en Ramon helpt haar. Hij masseert haar rug en observeert haar.
Ramon probeert te doen wat hij kan en dat doet hij goed!
Omdat Anne zwangerschapsyoga heeft gedaan kan ze zichzelf ontzettend goed focussen op haar weeën en dit helpt enorm voor de ontsluiting.
Op sommige momenten zit ze helemaal in haar eigen wereld en probeert zich helemaal te focussen op de weeën en het verwerken hiervan. Prachtig om te zien!
Omdat de baby het heel goed doet, mag Anne even van de monitor af en kan ze even lekker ontspannen onder de douche. Het is even zoeken naar de juiste houding maar weer met de bal, de masserende handen van haar Ramon en een paar washandjes onder haar knieën, vind ze ook dit heerlijk.
Na 3 kwartier wordt er weer gekeken naar de hartslag van beide dus moet Anne weer op bed.
Deze zijn prima en ook de ontsluiting blijkt goed gevorderd te zijn.
Anne blijft op bed liggen en Ramon helpt haar enorm.
Het is zo ontroerend en intiem om dit stel samen de geboorte van hun kindje te zien beleven. Ineen verstrengeld vangen ze de weeën op en zo komt het op een punt dat de druk niet meer weg te zuchten is.
Om 2.40 uur mag Anne gaan persen en dit is even oefenen. Het is een vreemd gevoel dat ze nu ineens toe mag geven aan de persdrang, zegt ze.
Omdat de kleine man het even niet zo leuk meer vindt, moet Anne even op haar zij gaan liggen, dit vindt ze totaal niet prettig, maar zegt heel nuchter dat als dat nodig is om hun kindje geboren te laten worden het maar moet. Het helpt, want hun kindje doet het weer prima en is er helemaal klaar voor.
Het duurt niet lang voordat zij hun kleine mannetje Faas in haar armen mag houden. Om 3.11 uur wordt hij geboren.
Opgelucht dat het haar gelukt is en dolgelukkig met dit prachtige kindje kijkt ze naar hem.
De blik van Ramon is ook zo mooi, hij is zo trots op haar en dat zegt hij meerdere malen.
Helaas wordt de placenta niet vanzelf geboren, Anne moet nog even naar de OK. Op dat moment ga ik naar huis.
Wat een mooi gezin is hier zojuist ontstaan. En ik mocht er getuige van zijn. Als ik in de auto zit, zie ik alleen maar de prachtige samenwerking van Ramon en Anne voor me.
Anne en Ramon ik wil jullie bedanken dat ik zomaar ineens in de meest intieme, intense en emotionele gebeurtenis van jullie leven mocht komen.
Jullie hebben dit echt samen gedaan, daar heb ik grote bewondering voor.
Heel veel geluk met Faas!